ЛИЦА:
Хор
Ромео
Г-дин Монтаги – неговиот татко
Г-ѓа Монтаги – неговата сопруга
Бенволио – внук на Монтаги
Аврам – слуга на Монтаги
Валтазар – човек на Ромео
Јулија
Г-дин Капулети – нејзин татко
Г-ѓа Капулети – негова сопруга
Тибалт – нејзин внук
Паж, на Тибалт
Петручио
Братучетка на Капулети
Негувателка на Јулија
Петар
Самсон
Грегори – слуги на Капулети
Слуги, други
Музичари
Ескало – кнез на Верона
Меркуцио
Париз – гроф, благородници
Паж, на Париз
Отец Лоренцо
Отец Јован
Аптекар
Командир на стража
Други стражари
Гости, благороднички, следбеници на Монтаги и на Капулети
ПРОЛОГ
Влегува хорот
Хорот:
Две семејства, по достоинство сосем исти
во убавата Верона, каде што дејството се води
од памтивек раскарани пак се караат, немаат три чисти,
за гуша се фаќаат, секој секого боди.
Кобната пазува на овие два душмани лути,
две ѕвезди заљубени на небото денско џитка,
чиј пад несреќен и трагични рути
со смрт ја погребуваат родителската битка.
Делот страшен за со смрт бележаната љубов
и продолжувањето на кавгата од нивните стари
што само децата нивни ги убива, а ништо не менува друго
два часа сега пред вас, на сценава ќе цари.
Ве молиме за трпение, никој нема да ве дави,
она што недостига, трудот наш ќе го поправи.
Излегува.
1.1 Влегуваат Самсон и Грегорие од домот на Капулети со мечеви и штитови
Самсон:
Грегорие, брате, пак ја вадиме колата од калта.
Грегорие:
Никако, не сме ѕевгар волови, да му се сневиди.
Самсон:
Велам, вадиме да не ни ја извадат душата низ нос.
Грегорие:
Велам, дури си жив не ќе ја извадиш главата од оглав.
Самсон:
Кога ќе ми се стемни, знам брзо да удрам.
Грегорие:
Само што не се стемнуваш брзо за да удриш.
Самсон:
Доста ми е еден пес од домот на Монтаги па да се стемнам.
Грегорие:
Да се стемнеш значи да забегаш, а да бидеш храбар значи да останеш на место, затоа ако се стемниш, речи збогум на умот.
Самсон:
Некој пес од тој дом ќе ме натера да не мрднам. Секоја девојка и секое момче од домот на Монтаги ќе наиде на ѕид.
Грегорие:
Тоа покажува дека си мекуш зашто само мекушите се лепат за ѕид.
Самсон:
Така е. Затоа жените како помеки и послаби, секогаш се притиснати за ѕид; затоа
машките на Монтаги ќе ги избркам од ѕидот, а женските ќе ги притиснам.
Грегорие:
Кавгата е меѓу нашите господари и нас, нивните слуги.
Самсон:
Сеедно. Ќе бидам тиран: Кога ќе им излезам на каршилак на машките, ќе се нафрчам на женските – ќе им ги сечам главите.
Грегорие:
Главите ќе им ги сечеш на девојките?
Самсон:
Да, главите на девојките или она што кај нив е главно, сфати ме како сакаш.
Грегорие:
Тие ќе те сфатат онака како што ќе почувствуваат.
Самсон:
Ќе ме чувствуваат мене дури стојам на нозе, а добро се знае дека не сум од маче кашличе.
Грегорие:
Добро е што не си сом. Да беше, никој немаше да те ферма.
(Влегуваат Аврам и други слуги од домот на Монтаги)
Вади го алатот. Еве ги апашиве од домот на Монтаги.
Самсон:
Го извадив и сакам да мавнам на голо. Ти почни ја кавгата, а јас ќе ти го штитам грбот.
Грегорие:
Па да ми го свртиш грбот и да збришеш.
Самсон:
Бркај работа кога ти велам.
Грегорие:
Абе ќе бркам ама со тебе ќе нè избркаат.
Самсон:
Гледај законот да биде на наша страна. Нека почнат тие.
Грегорие:
Ќе им се исклештам на разминување па нека ме сфатат како сакаат.
Самсон:
Не, туку како смеат. Јас пак ќе им го покажам од трите подолгиот; ако премолчат голем
срам ќе биде тоа за нив.
(Го покажува од трите подолгиот)
Аврам:
Нам ни го покажувате од трите подолгиот, господине?
